’s Ochtends, als het huis nog stil is en Lynn nog slaapt, pak ik vaak als eerste mijn telefoon. Niet voor het nieuws, maar voor de kleine dingen. Wat staat er vandaag in de agenda? Zit er iets tussen de ongewenste mail dat er niet hoort? Hoe zat het ook alweer met die vraag die gisteravond bleef hangen?
AI is bij die momenten gaan horen zonder dat ik het ooit zo heb gepland. Als je me een paar jaar geleden had verteld dat ik dagelijks gesprekken zou voeren met kunstmatige intelligentie, had ik gedacht dat je te veel sciencefiction keek. Nu is het gewoon onderdeel van de dag, ergens tussen de eerste koffie en de inbox.
Vooral de kleine dingen
Ik werk in de IT, dus nieuwe technologie trekt me altijd. Toch gebruik ik AI privé op een verrassend alledaagse manier. Hoe zeg ik dit netjes in het Duits? Wat is nu eigenlijk het verschil tussen die twee wasmachines? Wat betekent deze brief van de leasemaatschappij precies?
Het fijne is dat ik niet eerst hoef na te denken over hoe ik mijn vraag stel. Ik typ of praat zoals ik dat tegen een collega zou doen. En ik kan doorvragen. Is een uitleg te technisch, dan vraag ik om een eenvoudigere versie. Twijfel ik ergens aan, dan stel ik een kritische vervolgvraag. Het voelt minder als zoeken en meer als een gesprek.
Ik hoef niet overal verstand van te hebben. Maar ik wil dingen wel kunnen begrijpen.
Niet één tool, maar een gereedschapskist
Welke AI ik gebruik? Dat wisselt. Niet omdat ik elke week het nieuwste model wil proberen, maar omdat ik wil weten wat een tool in de praktijk voor me doet. Niet in een benchmark, maar op een gewone dinsdagavond.
Op dit moment heeft elke tool zijn eigen plek. Met ChatGPT laat ik een foto van een afspraak omzetten naar een item in mijn agenda, inclusief locatie en een routelink. Ook mijn junkmap laat ik regelmatig doorlopen. Daar ben ik behoorlijk streng in: een mail is niet automatisch spam omdat het onderwerp verdacht klinkt, en als niet alles is bekeken, wil ik dat gewoon horen. Liever eerlijk dan snel.
Grok gebruik ik voor directe, inhoudelijke antwoorden. Voor mijn website draaide daar lange tijd een setje vaste agents: een die de schrijfstijl bewaakte, een die naar de structuur en de code keek. Ze onthielden wat we eerder hadden afgesproken, zoals geen gedachtestreepjes en praktische details alleen als ze bij het verhaal horen. Inmiddels doe ik dat werk met Claude. Publiceren doe ik altijd zelf.
Een derde abonnement
In oktober kwam daar een Claude-abonnement bij, in eerste instantie om mee te schrijven. De schrijfstijl past goed bij een blog als deze, waar de toon net zo belangrijk is als de inhoud.
Inmiddels gebruik ik het ook voor andere dingen:
- Schrijven en herschrijven. Een eerste opzet voor een blog, een nette mail naar een klantenservice, of een tekst die ik zelf al heb geschreven maar die nog niet lekker loopt.
- Mijn website. JeroenByDefault draait op Astro, met de code op GitHub. Met Claude Code pas ik pagina’s aan, licht ik de repository door en laat ik de teksten in het Nederlands en Engels nalopen. De Nederlandse tekst is leidend, de Engelse moet daarbij aansluiten, en het helpt als iemand dat consequent bewaakt. Hoe ik de site technisch heb opgezet, is een verhaal voor een ander blog.
- Dingen uitzoeken. Een vraag waar ik normaal tien tabbladen voor open, met bronnen erbij zodat ik het zelf kan nalezen.
- Dagelijkse planning. Claude kijkt mee in mijn agenda via de kalender op mijn iPhone, die synchroniseert met Outlook.
Eerlijk is eerlijk: drie abonnementen naast elkaar voelt een beetje als drie afstandsbedieningen op de bank. Op dit moment lopen ze alle drie nog, maar ik verwacht dat dat binnenkort verandert. Eigenlijk zoek ik er één die veelzijdig genoeg is voor al die verschillende vragen.
Het moet mijn verhaal blijven
Bij het schrijven geldt één regel: het moet mijn verhaal blijven. Soms heb ik al een complete tekst en wil ik weten of hij prettig leest. Soms heb ik alleen losse gedachten en zoek ik hulp om er een geheel van te maken. Maar ik wil geen website vol teksten die allemaal hetzelfde klinken. Mijn ervaringen, herinneringen en meningen moeten herkenbaar blijven. AI mag helpen met structuur en formulering, niet met mijn persoonlijkheid.
Datzelfde geldt voor onze reizen. Toen Lynn en ik door Slovenië, Oostenrijk en Duitsland reden, hielp AI met bezienswaardigheden, routes en het vertalen van een bericht. Maar ik ga graag zelf op ontdekking. AI legt de mogelijkheden naast elkaar, wij kiezen.
En natuurlijk Dribbel en Misty
Wie deze site een beetje kent, weet dat Dribbel en Misty regelmatig voorbijkomen. Dribbel, onze nogal luie en theatrale border collie, en Misty, de ondernemende husky, zijn twee pluche huisgenoten met inmiddels een behoorlijk uitgebreid fictief leven.
Eerlijk is eerlijk: de echte aanjager van hun avonturen is Lynn. Zij bedenkt de plannen en houdt hun verhalen bij op Instagram van Dribbel en Misty ↗ (opent in een nieuw tabblad). Ook Lynn werkt al met AI: zij gebruikt het om ideeën verder uit te werken. Ik haak af en toe aan. Ik vind het leuk om te kijken hoe andere AI’s op dezelfde uitwerkingen reageren, of wat die ervan maken: een sciencefictionverhaal of een afbeelding waarop ze iets totaal onzinnigs beleven.
Dat is misschien wel de leukste kant: creatief bezig zijn zonder dat het nuttig hoeft te zijn.
Dribbel zou zeggen dat AI vooral handig is om hem nog belangrijker te maken. Misty denkt daar anders over.
Wat nog niet lekker werkt
Het is niet allemaal perfect, en dat mag ook gezegd worden.
Toen ik met de auto op weg was naar Schiphol om mijn broer op te halen, liep zijn vlucht vertraging. Ik wilde onderweg gewoon weten hoe laat hij zou landen, dus vroeg ik het via Apple CarPlay aan ChatGPT. De spraakmodus kon me alleen vertellen hoe laat de vlucht oorspronkelijk zou aankomen, niet hoeveel vertraging hij had. Ook als ik doorvroeg, kwam dat er niet uit. Daarna schakelde ik over naar de spraakmodus van Grok. Die gaf eerst hetzelfde antwoord, maar na doorvragen kreeg ik wel de juiste tijdsindicatie, met de vertraging erbij. Het laat goed zien hoe verschillend AI-modellen met dezelfde vraag omgaan.
AI kan bovendien iets met veel zekerheid vertellen terwijl het niet klopt. Belangrijke informatie controleer ik daarom altijd zelf, zeker bij gezondheid, actualiteit en acties in mijn eigen accounts.
Ook Claude heeft zijn gaten. Mijn persoonlijke Outlook-mail kan het niet zomaar lezen; de omweg via de iPhone-kalender werkt, maar is geen echte oplossing. Ik speel met het idee om zelf een koppeling te bouwen op Azure, met als eisen: veilig, en niet elke maand een verrassing op de rekening. Beroepsdeformatie, waarschijnlijk. Verder mis ik beeldgeneratie. Ik maak maar één of twee AI-beelden per maand, meestal van Dribbel en Misty, maar juist dan wil je niet naar een andere app hoeven.
Wat er eigenlijk verandert
Het grootste verschil zit niet in één spectaculaire toepassing, maar in tientallen kleine momenten. Een vraag die sneller beantwoord is. Een afspraak die minder handwerk kost. Een websiteprobleem dat ik samen met AI oplos. Of een nieuw verhaal over Dribbel en Misty dat anders nooit geschreven was.
Vroeger liet ik plannen soms liggen omdat uitzoeken te veel tijd kostte. Nu zet ik veel sneller een eerste stap. De drempel om iets te proberen is lager geworden.
Wat ik ervan geleerd heb: de beste AI is niet de slimste op papier, maar de tool die je na een paar weken nog steeds opent. Die je vertrouwt om eerlijk te zeggen dat iets niet gelukt is, in plaats van te doen alsof.
Op dit moment gebruik ik Claude het meest. Of dat over een half jaar nog zo is? Dat zie ik dan wel. Een antwoord blijft een voorstel, geen feit.
Vertrouwen in AI is prima, zolang ik zelf blijf nadenken. Dat lijkt me een goed uitgangspunt.
